T'hamme purtàte 'a Chìese stammatine
p'a Prima Comunione: ìre nu fiore!
Ck'u vestite da spose e 'a curungine,
stìve cundènde, te rerève 'u core.
Anzìme a n'àte e tanda spusarèlle
sì trasùte candanne, e sott'o vèle
guardave attùrne attùrne, figghja bèlle,
'a gènde, 'i fiure, 'i luce d'i cannèle !
T'accustave a Gesù p'èsse chiù sande,
p'addevendà nu giglie prufumàte!
A tè tenève mènde, amminze a tande;
a nu cèrte mumènde hagghje penzàte:
Na spose sop'Altare? Mo me lasse?
Nen torne 'a case? No, ma nen pot'èsse!
E' peccenònne!...Si, ma 'u tìmbe passe,
sarà quèstione d'anne, ma pur'èsse
hadda turnà da spose sop'Altare
e allore l'hagghja pèrde avèramènde,
se n'hadda jì?...Ma chè penzìre amare,
pecchè stache guastanne stu mumènde?
Dop'a funzione si turnate a nuje,
e t'hagghje strènde forte sop'o core:
"Agùrije, sandarèlle, a papà tuje!"
E te baciave, te baciave angòre.